Toen de site rossebuurt-toffebuurt on-line ging, april 1998, zocht ik en velen uit de buurt dialoog. Ik schreef op het openingsblad neer: 
"Het is onze buurt die op dialoog aandringt, wij willen het verhaal van deze buurt transparant maken, niet alleen voor het beleid, maar ook voor de gewone mensen die deze buurt alleen van horen spreken kennen.
Dit is in feite gewoon de dialoog die de stad zelf in gang wilde zetten op de digitale metropool Antwerpen, ter bevordering van de communicatie van de politiek en de burger, dat forum zou allang moeten klaar geweest zijn, het ding werkt helaas nog altijd niet. Wij vinden een goede communicatie tussen politiek en burger nochtans heel nuttig voor beide partijen, dus met deze site wagen we een volgende stap naar communicatie, en hopen van harte dat er zich een bijzonder boeiend gesprek gaat ontplooien."
Deze is er niet gekomen, nooit, simpelweg omdat alles reeds lang binnen het grootstedenbeleid, en de herwaardering van de stad(...), vastlag van tevoren.
Het is maart 2003. Intussen viel het hele stadsbestuur. Iedereen die in naam van "het goede" mee had gewerkt aan het  kaalscheren van de vroegere rosse buurt in Antwerpen, had zelf boter op het hoofd. De één al wat minder dan de andere, maar diegenen die het luidst kraaiden nog het meest. Het Antwerpse schipperskwartier, is nu zowel voor de herwaardering van de buurt, als voor de mensen die er wonen hopenloos geworden. Helaas, gaat de kern van het problematisch stadsbestuur van de laatste tijd verloren in de aandacht wie doopsuiker, trouwringen of prostitutiebezoeken kocht met visakaarten van de stad.
Alleen Erwin poiron, wist de eerste dagen op de televisie dat de visa-aankopen een fout waren, maar dat vooral moet gekeken worden naar de grote contracten, de stadsfinancieën in haar totaliteit. De stadssecretaris zit dan ook aangehouden de bonen te vreten van de geschiedenis van dit stadsbestuur, het vlaams blok werpt zich op als anti-corruptie partij, en krijgt zelfs meer en meer aanhang bij de Joodse diamantsector, die dan op haar beurt, zich weer bedreigd voelt, door de opkomende Resist-lijst...Alle politieke analyses ten spijt.
.
De gesloten prostitutiepanden worden aan dumpprijzen gretig door de stad opgekocht, hierbij gebruik makend van hun voorkooprecht.
Dat de hertekening reeds lang beslist was nog voor ik deze site ooit begon, getuigt wel degelijk dat er lijken uit de kast zouden vallen bij het openen van dit dossier. Maar het is te ver gevorderd, terugdraaien zou te grote belangen schaden, dan maar terug naar de trouwringen...
Ik hoopte deze site onpartijdig te houden, en dat is ze nog steeds want van enige censuur is geen sprake. Maar ikzelf moet toegeven dat ik mij niet kan ontdoen aan de partijdige uitspraak dat het hele prostitutiebeleid, in Antwerpen, in Belgie, en vele plaatsen in Europa, haar doel is voorbij geschoten. Ik zou liegen door te roepen hoe goed het nu wel is. En dat kreeg ik nu wel mee van thuis, zie:" Je mag niet liegen".